برای اینکه متوجه شویم یک بارکدخوان چگونه کار می کند باید اجزای مختلف این وسیله را بررسی کنیم. اصولاً در خود یک بارکد خوان، سه جزء اصلی وجود دارد: سیستم روشنایی، سنسور/ مبدل و رمز خوان.

توضیحی ساده….

بارکدخوان ها با شناسایی و روشنایی کد توسط نور قرمز شروع به کار می کنند. سنسور موجود در بارکد خوان نور منعکس شده از سیستم روشنایی را شناسایی می کند و با ولتاژ مختلف که نمایانگر شدت ( یا کمی شدت) انعکاس است، یک علامت آنالوگی تولید می کند. مبدل، علامت آنالوگی را به یک علامت دیجیتالی که رمزخوان آن را تشخیص می دهد، تبدیل می کند. رمزخوان این علامت دیجیتالی را تجزیه و تحلیل می کند و عملیات لازم برای تأیید آن را انجام می دهد و تأیید می کند که رمز قابل فهم است، آن را به نوشتار اسکی ( کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات) تبدیل می کند، این نوشتار را فرمت می کند و سپس آن را به کامپیوتری که بارکدخوان به آن متصل است، می فرستد.

بهتر است هر کدام از اجزا کارآمد بارکدخوان را دقیق تر بررسی کنیم.

سیستم های روشنایی – سیستم روشنایی، کارکردی است که بوسیله آن نوارها و فضاهای موجود در بارکدخوان روشن می شوند. سیستم های روشنایی زیادی وجود دارند که به طور معمول در بارکدخوان ها استفاده می شوند:

دیود ساطع نور تک پرتویی: این تکنولوژی منحصر به دستگاه های بارکدخوان نوری ( قلم نوری) و دستگاه های بارکدخوان دارای شکاف می باشد. روشنایی بارکدخوان از یک ساطع کننده تکی یا چند ساطع کننده نور خارج می شود و بوسیله یک روزنه گوی مانند متمرکز می شود. در این تکنولوژی لازم است که روزنه با بارکدی که در حال خواندن و شناسایی است، تماس عینی پیدا کند. به دلیل اینکه روشنایی در یک نقطه قرار دارد، اپراتور موظف است بارکد را حرکت دهد تا از این منبع نور عبور کند. در بارکدخوان های نوری ( قلم های نوری)، اپراتور باید حفره نوری را در مقابل بارکد حرکت دهد. در بارکدخوان های روزنه ایی، بارکد معمولاً مانند دیگر وسایل بر روی کارت اعتباری چاپ می شود. اپراتور کارت را از یک شیار عبور می دهد تا از مرکز نور عبور کند.

بارکدخوان های نوری ( قلم نوری) و بارکدخوان های دارای شکاف ارزان قیمت هستند و قابلیت خواندن بارکد ها با خطوط زیاد را هم دارند. در سیستم دیود ساطع نور تکی، معایبی وجود دارد. در بارکدخوان های روزنه ای، اپراتور مستلزم است سرعتی که بوسیله آن بارکد از مقابل مرکز نور عبور می کند را کنترل کند. زیرا لازم است بارکد برای خوانده شدن در تماس با مرکز نور قرار گیرد. از آنجاییکه بارکد باید با مرکز نور در تماس باشد تا خوانده شود، بارکد به دلیل ساییدگی از طریق سر بارکدخوان آسیب می بیند. اگرچه سر نوری دستگاه سخت است اما بطور منظم باید درآورده و تعویض شود.

سیستم ساطع نور چند پرتویی:

با توسعه سیستم نور تک پرتویی، سیستم ساطع نور چند پرتویی در یک خط، جایگزین شد که دارای قابلیت شناسایی بارکد با روشن کردن کل خطوط بارکد بود. این نوع پرتوافکنی دربارکدخوان های (اسکنر های) CCD (حافظه با اطلاعات چرخان) و تصویرپردازنده های خطی استفاده می شوند.

هنگامی که این سیستم در بارکدخوان های (اسکنرهای) CCD مورد استفاده قرار می گیرند، دیود ساطع نور با ردیفی از فتوسل ها جفت می شوند تا انعکاس نور از بارکدخوان را شناسایی کنند. از آنجاییکه دیودهای ساطع کننده از نظر انرژی و فتوسل ها از نظر حساسیت در سطح پایینی قرار دارند، طیف بارکدخوان های ( اسکنرهای) CCD بطورکلی برای تماس با بارکدهای بیش از یک اینچ دارای محدودیت است.

لیزری:

در این سیستم تابشی از یک دیود با نور لیزر قرمز تک پرتویی شبیه به قلم لیزری استفاده می شود. مرکز نور با نوسان دادن لیزر در یک آینه ثابت یا انداختن مرکز نور بر روی یک آینه در حال نوسان، از نظر حجمی تا یک خط افزایش می یابد. این سیستم تابشی بسیار رایج است زیرا فضای کارکرد آن معمولاً بیشتر از سیستم های ساطع نور چند پرتویی و تک پرتویی است. فضای کاربرد آن معمولاً از ۱ تا ۱۸ اینچ است. با افزایش انرژی لیزر و کاهش زاویه نوسان، به طیف های بیش از ۲۰ فوت نیز می توان دسترسی یافت.

تصویرپردازنده های دیودی:

تصویرپردازنده های کامل و خطی با چند تغییر مهم، بسیار شبیه به ابزار CCD هستند. در تصویرپردازهای خطی، مقدار تابش با استفاده از نور شدید دیودها افزایش می یابد و فتوسل های دریافت کننده، حساس تر هستند. تکنولوژی تصویرپردازی خطی هم از طیف و هم از کانون اسکنرهای لیزری تقلید می کنند.

در تصویرپردازنده های کامل، دیود قوی، اسکن نهایی را بصورتی مربعی می تاباند. سنسور های نوری در تصویرپردازنده های کامل بسیار شبیه به سنسورهای نوری در دوربین های تک فام است. سنسور بارکد معتبری برای اسکن نهایی به شکل مربع جستجو می کند. با جفت شدن اسکن نهایی با سنسورهایی که در جستجوی یک بارکد معتبر هستند، تصویرپردازنده های کامل دیودی چند جهتی می شوند. لازم نیست بارکدها را برای خواندن توسط آن مرتب کنید. این روش اسکن نهایی/ نمایش لحظه ایی همچنین قابلیت خواندن بارکدهای دو بعدی را برای تصویرپردازنده های دیودی فراهم می آورد.

صرف نظر از روشی که برای تابش بارکد استفاده می شود، روش تابشی باعث انعکاس نور به سر اسکنر می شود و توسط سنسور دیده می شود.

سنسور و مبدل:

یک نوریاب، نور منعکس شده را شناسایی می کند و یک علامت همانند (علامت قیاسی) با ولتاژ مختلف تولید می کند. ولتاژ بر اساس تشخیص نور منعکس شده از فضای سفید توسط سنسور، کم و زیاد می شود زیرا خطوط مشکی نور قرمز را جذب می کنند.

تکنولوژی استفاده شده در سنسورها با توجه به سیستم تابشی قابل تغییر می باشند. خروجی همیشه یکسان است و یک موج ولتاژ است که برای فضای سفید در بارکد افزایش می یابد و برای فضای مشکی آن افت می کند.

در بارکدخوان های تصویرپردازنده، سنسورتمام اسکن نهایی را تحت پوشش قرار می دهد و و یک موج به شکل دو بعدی تولید می کند. در هر دو مورد، این علامت همانند (علامت قیاسی) به مبدل فرستاده می شود. مبدل علامت همانند (علامت) قیاسی را به علامت دیجیتالی تبدیل می کند. این علامت، نماد دیجیتالی تشخیص انعکاس نوری توسط سنسور است. اکنون که بارکدخوان دارای یک علامت دیجیتالی است، این علامت به رمزگشای بارکدخوان منتقل می شود.